یه کوچولو از دست یکی از دوستام عصبانی ام ...دیگه اینو گذاشتم...

دلم می خواد خدا باشم




از تموم اين آدما ... اين دروغا ... اين کلکا


جدا باشم


دلم می خواد تو آسمون ... اون بالاها


رو صندلی دسته طلا بشينم و


دور سرم بگردن فرشته ها و پريا


دلم می خواد عصامو که بر می دارم


رعد بياد ... برق بياد


انگشتمو که تکون می دم


بارون بياد ... برف بياد


دلم می خواد وقتی که فرياد می زنم


زمين بلرزه از صدام


آدما بترسن از نگام


دلم می خواد ماه و ستاره ها رو بريزم تو يه کيسه


بعد دونه دونه اونا رو بردارم و نگاه کنم


قشنگاشو جدا کنم


واسه خودم بردارم و


ماهو بذارم جای چلچراغ قصر شيشه ايم تو آسمون


بقيشو هم بدم برای بچه ها


شادی کنن بازی کنن


ستاره هار و قل بدن


خنده هاشونو ول بدن


دلم می خواد يه فوت کنم به دريا


مرواريدای کفشو بدزدم


همهشو بريزم تو يه تنگ شيشه ای


بعد بذارم تو آسمون


همونجايی که يک زمون


خورشيد خانوم


ناز می کرد


از اين طرف به اون طرف


يواشکی پرواز می کرد


دلم می خواد پولدارا رو گدا کنم


تموم بچه واکسيا رو صدا کنم


تموم اسکناسا رو


روی سرشون مثه بارون رها کنم


دلم می خواد وقتی خيابون شلوغه


همه جا دوده ... همه جا بوقه


رنگين کمونو بردارم


وسط خيابون بذارم


دلم می خواد دنيا ديگه گرد نباشه ... صاف باشه


دور و برش نرده بذارن پريا


تا بچه ها نيفتن


دلم می خواد آب تموم دريا ها رو


وسط کوير بيارم


دلم می خواد خونه های درازو کوتاه کنم


بعدش ازون بالا بالاها


به تمومشون نگاه کنم


دلم می خواد آدمايی رو که دروغ می گن


همه شونو رو سياه کنم


آدمای عاشق پيشه رو


حسابی رو براه کنم


دلم می خواد آدمای کور ببينن


آدمايی که نمی شنون


گوشا شونو پر صدا کنم


دلم می خواد


دلم می خواد ... دلم می خواد


آخ که فقط دلم می خواد


آدمايی رو که مردن


از خواب ناز بيدار کنم


مرگی تو کار نباشه


تموم اين پير پاتالا


جوون بشن


ساده و مهربون بشن


آخ که چقد دلم می خواد خدا باشم


جيغ بزنم ... داد بزنم


تک باشم و تک باشم و از بقيه جدا باشم


حالی داره خدا بودن


از بقيه جدا بودن


خدا خونه اش بهشته


هر چی که داره خوشگله


اونی که نداره زشته


خدا که نماز نداره


خدا که دعا نداره


تو آسمون خونه داره


هیچ غم و غصه نداره


ماشين قشنگ نمی خواد


شهر فرنگ نمی خواد


همه چی داره


قاليچه سليمونو


تموم زمينو و آسمونو


فرشته های خوشگلو


جواب تموم پرسشای مشکلو


جهنمو بهشتو


هرچی قشنگو زشتو


همه چی داره


فقط با يک اشاره


دنيا رو بر می داره


از اين طرف به اون طرف می ذاره


آخ که چقدر دلم می خواد خدا بودم


از تموم اين غصه ها ... اين زشتيا ... اين کلکا ... اين دروغا ... اين آدما


اين آدمای بی صدا


اين آدمای الکی ... پر مدعا ... پر از غرور و ادعا


جدا بودم


کاشکی می شد خدا بودم

 می افتم .چرا؟

هميشه فکر می کردم کمی تنبلی می کنم اما الان دقيقا حساب کردم ديدم که خيلی هم کار می کنم .

ببينيد ما تو ايران ۷۲ ميليون جمعيت داريم که ۱۳ ميليون اونــــــــها بازنشسته هستند پس می مونه ۵۹ ميليون نفر.

از اين تعداد ۲۴ ميليون نفر دانش آموز و دانشـــجو هستند يعنی برای انجام کارها فقط ۳۵ ميليون نفر باقی می مونه .توی کشور ۱۰ميليون نفر هم توی ادارات دولتی شاغل هستند که خوب عملا کاری انجام نمی دهند پس برای پيش بردن کارها تنها ۲۵ميليون نفر باقی می مونند.از اين ۲۵ميليون نفـــر هم تقــريبا ۴ ميليون نفر روحانی و ســـانسورچی اينترنت ونماينده مجلس هستند پس فقـط ۲۱ميليون باقی ميمونه

 و اگر بدونيم که تقريبا۱۷ميليون نفر آدم جويای کار داريم معنيش اين خواهد بود که کل کارهای مملکت را ۴ ميليون نفر دارن انجام می دهند اما حدود ۲ميليون هم نيروی مسلح داريم و اين يعنی اينکه فقط ۲ ميليون نفر نيروی کار باقی می مونه از بين اين دو ميليون نفر

۶۴۶۹۰۰نفر عضو پليس و وزارت اطلاعات و نيروی سپاه هستند پس کلا ميمونه ۱۳۵۳۱۰۰ حالا اين وسط ۶۴۹۸۷۶ نفر بيمار داريم که قدرت کار ندارند و بار کارها افتاده روی دوش ۸۰۶۲۰۰نفر از جمعيت

هرگز فــــراموش نکنيم که ما حدود ۸۰۶۱۸۶ نفر ممنوع القلم ، ممنوع التصوير،ممنوع الصدا و ديگر انواع زندانی داريم پس کل کارها افتاده رو دوش ۱۴نفر

ازاين ۱۴ نفر هم ۱۲تاشون عضو شورای نگهبان هستند و پس متوجه می شيم که کل کارهای کشور افتاده رو دوش دو نفر

ببخشید از این که دیر به دیر آپ می کنم آخه زمان امتحاناته دیگه

ولی امروز تصمیم گرفتم چند تا عکس از شهریار واسه یکی از دوستای خیلی خیلی گلم بزارم که البته خیلی هم دوسش دارم...

در چند سال اخیر برگزاری ایرن مراسم در ناط مختلف کشور ادامه داشته و همه سالهه دهها مرکز دیگر به جمع برگزار کنندگان این روز اضافه ی شوند. این روز فرصتی است تا عموم مردم، با زیباییهای دانش ستاره شناسی آشنا شوند. به همین منظور برنامه های متنوعی از جمله برگزاری نمایشگاههای نجومی، ساخت ماکتهای منظومه شمسی ، برگزاری کارگاههای نقاشی نجومی، تهیه مقیاسهای نجومی، رصد آسمان و مواردی از این دست هر ساله برگزار می شود . حضور فعال ایران در این مراسم باعث شد ا جایزه ایده های نو در برگزاری روز نجوم 2 سال قبل به گروه دانش اموزان دبیرستان فرزانگان تهران اهدا شود.

شاخه اماتوری انجمن نجوم ایران به عنوان هماهنگ کننده فعالیتهای نجومی کشور در جلسه شهریور ماه خود با درخواست از گروههای نجومی فعال برای تدارک دیدن این برنامه از گروههای دعوت کرد تا مراسم امسال را با توجه به حضور در دوره ای پر تنش در جهان و نقش ویژه ای که دانش نجم می تواند در گسترش دوستی و صلح در جهان ایفا کند با محوریت و شعار نجوم و صلح برگزار کنند.

این شاخه در جلسه اخیر خود ضمن دعوت مجدد از همه گروهها در برگزاری این روز از همه افراد،  یا گروههایی که قصد برپایی این روز را دارند در خواست کرد تا اطلاعاتی از برگزاری این روز را از طریق پست الکترونیک زیر، برای شاخه ارسال نمایند تا از طریق کمیته اطلاع رسانی این شاخه در اختیار عموم و افکار عمومی قرار گیرد. همچنین گروههایی که نیاز به کمک در برگزاری این روز دارند یا افرادی که ایده های جدیدی برای برگزاری این مراسم داشته و مایل به مشارکت گذاشتن آن با دیگران هستند و همینطور همه افراد یا گروههایی که در این باره سوالهایی دارند می توانند از طریق پست الکترونیک Iranastroday@gmail.com با کمیته برنامه ریزی روز نجوم شاخه اماتوری انجمن نجوم ایران تماس بگیرند.

قابل ذکر است مجموعه اطلاعات رسیده به شاخه علاوه بر ثبت در پرونده گروهها، در سایتهای شاخه اماتوری انجمن نجوم ایران ( در حال راه اندازی) ماهنامه نجوم و پارس اسکای در قالب گزارشی کلی و با حفظ نام گروههای برگزار کننده به اتحادیه جهانی نجوم ارسال خواهد شد.

  منبع : شاخه آماتوري انجمن نجوم ايران
  نويسنده  : کميته اطلاع رساني شاخه اماتوري انجمن نجوم ايران

وجمله ی او در کودکی : حیوونا بد نیستن ما بد می بینیمشون...وانتخاب او به عنوان کودکی ۴ یا ۵ ساله برای ابر غول شدن در هنر نقاشی به وسیلهی پدر و استاد بحرینی...

-------------------------------------------------------------------------------

دختران دشت!
دختران انتظار!
دختران امید تنگ
در دشت بی كران،
و آرزوهای بیكران
در خلق های تنگ!
دختران خیال آلاچیق نو
در آلاچیق هایی كه صد سال!...
از زره جامه تان اگر بشكوفید
باد دیوانه
یال بلند اسب تمنّا را
آشفته كرد خواهد.....
تابلوهای نقاشی شبنم پناهی همیشه مرا به یاد این شعر شاملو می اندازد. زن، در تابلوهای پناهی نقشی محوری را بازی می كند. «زنانی كه بوی یكی دیگر»، زنانی كه «گریه / خود را می ریزد به روزانش، دست كم به روز عاشقانشان، با گریه های فرو خورده در كپری.»
استفاده از تكنیكی مدرن در خدمت ذهنیتی نوستالژیك، وام گرفته از جغرافیای زیستی هنرمند از شاخصه های آثار پناهی است. تركیب رنگ ها نیز به این امر بیشتر دامن می زند.
شبنم پناهی هنوز همان دختر بچّه ای است كه ماهی هایشان در آسمان شنا می كنند. ذهنیتی سورئالیسم و سیال در آثار او موج می زند و اینجاست كه آثار او به شعر نزدیك می شود.
شاعری كه پای نقاشی هایش به گریه می نشیند.
پای صحبت او می نشینیم.
* سرویس هنر ـ مجید عوض فرد
اتحاد جنوب: نقاشی مدرن ایران چگونه شكل گرفت و ریشه ی این جنبش را در كجا می توان جُست؟
پناهی: در قرن هجدهم و نوزدهم در اروپا تمامی روابط انسانی تغییر كرد.
هنرهای مختلف از جمله نقاشی نیز دچار این تحول گردید. انقلاب صنعتی به وجود آمد. افكار جامعه در تمامی زمینه ها متحول شد. طبعاً نقاشی هم تحت تأثیر این تحولات دگرگون گردید.
بسیاری از هنرمندان نقاشی این هنر را از چارچوب قدیمی خود بیرون آوردند و احساسات خود را بیشتر از پیش در آثارشان دخالت دادند.
آن ها نشان دادند كه نقاشی آن چیزی نیست كه همیشه در چارچوب و قراردادهای از پیش تعیین شده محدود باشد برای همین مكتب هایی چون امپرسیونیسم به وجود آمد كه در آن كاركرد رنگ ها تغییر كرد. یعنی آن رنگ ها دیگر رنگ هایی یكدست و صاف نبودند كه قبلاً می دیدیم.
در اكسپرسیونیسم علاوه بر تغییر كاركرد رنگ ها در فرم ها و اشكال نیز تغییراتی به وجود آمد و درونگرا شد. همچنین آبستره كه نقاشی را كاملاً تغییر داد و آن را از محدودیت خارج نمود در این روش یك اثر می تواند كاملاً رنگ باشد یا اشكال به نیروی جاذبه احتیاجی نداشته باشند.
دقیقاً این همان چیزی بود كه نقاش می خواست. در آبستره ساختار تركیب بندی كاملاً تغییر كرد.این تحولات بر روی نقاشی ایران نیز تأثیر گذاشت. نقاشان ایرانی از چارچوب مینیاتور فاصله گرفته، با آشنایی با زمینه های مختلف و متفاوت هنری، مینیاتور را با هنر مدرن تركیب كردند كه كار بسیار جالبی از آب در آمد.
البته خیلی ها هم صرفاً هنر مدرن را دنبال نمودند.
اتحاد جنوب: خانم پناهی با نگاه به نقاشی های شما ما با آثاری غیر متعارف برخورد می كنیم. آثاری كه ذهنیت انتزاعی در آن حرف اول را می زند. در این خصوص صحبت كنید
پناهی: هنر وسیله ای است برای بیان احساسات.
مردم عامه و غیر متخصص وقتی یك اثر نقاشی را می بینند انتظار دارند نقاشی دقیقاً آن چیزی باشد مانند دنیای اطرافشان عینی و ملموس.
یك گلدان دقیقاً همان گلدانی باشد كه می بینند. ولی به نظر من این روش مناسبی برای بیان احساسات نیست. بلكه تقلید از یك هنر دیگر است.
یعنی عكاسی. این توهینی ست به نقاشی كه دقیقاً نقش عكاسی را بازی كند.
البته منظور توهین به رئالیست ها نیست، این دیدگاه هنری من است. وقتی كه ما می توانیم احساسات غیر متعارف خود را در نقاشی بیان كنیم، مثلاً بتوانیم آسمان را به جای اینكه آبی باشد، سبز یا قرمز بیاوریم، پس چرا احساساتمان را محدودِ قراردادهای از پیش تعیین شده كنیم. كسانی كه نگاهی تخصصی به هنر دارند نقاشی را خود نقاشی می بینند نه عكس. من اعتقاد دارم كه هنرمند می تواند مطابق با ذهنیت غیرمتعارف در آثار خود تحول ایجاد كند.
اگر كاری را كه من انجام می دهم نامتعارف بدانید، این به احساسات و ذهنیات من بر می گردد.
اتحاد جنوب: با توجه به صحبت های شما می توان نتیجه گرفت كه نقاشی مدرن ایران دو جریان را در پیش گرفت یكی نوپردازی با تأكید بر سنت هنر بومی بود و دیگری نوآوری آزاد با توجه به مدرنیته به عنوان حركتی مستقل و جهانی. آثار شما به كدام یك از این دو جریان تعلّق دارد؟
پناهی: واضح است كارهایی كه من انجام می دهم ادغام هنر مدرن با مینیاتور نیست بلكه سعی می كنم با استفاده از نقش های گلیم، گبه و نقش های سنتی برگرفته از فرهنگ بومی و اقلیمی مختص جنوب،حال و هوایی ایرانی به كارهایم بدهم و از آثار غیر ایرانی متمایز كنم. البته بعضی وقت ها كارهایی كاملاً مدرن مثل آبستره هم انجام می دهم ولی زمینه ی تخصصی من تركیب هنر مدرن با داشته های سنتی و بومی می باشد.
اتحاد جنوب: شما چگونه در نقاشی به چنین تكنیكی كه تا حدود زیادی مختص كارهای شماست دست پیدا كردید؟
پناهی: نقاشی همانند زبان مادری زبانی خاص می خواهد كه برای اولین بار با آن حرف بزنی به طریقی كه بتوانی با همگان ارتباط برقرار كنی. من زبان این تكنیك را از طریق استادم آقای عین اله بحرینی مطلق آموختم كه موجب شد نگاهی متفاوت نسبت به فرهنگ و آداب و رسوم بومی داشته باشم. هر چند كه من یك زندگی شهرنشینی دارم ولی حس من یك
احساس بومی است و هرگز از این احساس فاصله نخواهم گرفت و خوشحالم از اینكه فرهنگ و آداب و رسومم را به همراه مردمم در نمایشگاه هایم می برم.
نمی دانید در كنار آن ها چه قوّت قلب و چه احساس غروری می كنم.
اتحاد جنوب: تا چه اندازه ابزارهای بومی و اقلیمی در ارتقاء كیفیت آثارتان دخیل بوده است؟
پناهی: ما به نوعی به فرهنگی كه از گذشته ها به ما رسیده احتیاج داریم.
این اندیشه در بچگی در من وجود داشته كه هیچوقت از فرهنگی كه در آن زندگی كرده ام جدا نشوم و آن را به همراه داشته باشم. ما هیچوقت نمی توانیم فرهنگ گذشته را به دلیل سنتی بودن كنار گذاشته و نادیده بگیریم.
با توجه به نمایشگاه هایی كه در استان و خارج از استان داشته ام بازدیدكنندگان حرفه ای و غیر حرفه ای با كارهایی كه رنگ و بوی بومی در آن مشهود بوده بیشتر ارتباط برقرار كرده اند كه این امر نشان دهنده ی پتانسیل بالای فرهنگ بومی ماست
اتحاد جنوب: یكی از شاخصه های آثار شما حضور زن در اغلب كارهایتان می باشد. آیا این بر می گردد به جنسیت شما كه ناخودآگاه در آثارتان منعكس می یابد؟
پناهی: وقتی كه من یك دختر باشم دارای احساسی زنانه هستم.
مسلماً رنگ ها و فرمی كه استفاده می كنم، آن چیزی است كه می توانم حس كنم. یك زن جنوبی را با تمام خصوصیاتش و رنج هایش تحسین می كنم بنابراین می توانم احساسات او را بهتر درك كنم.
چیزی را می توانم به تصویر در آورم كه بتوانم آن را حس كنم.
به همین خاطر است كه در كارهای من زن ها حضوری مدام دارند.
اتحاد جنوب: یكی از ایرادهایی كه بر كارهای شما گرفته می شود این استكه هنوز حال و هوای كودكی شما در آثارتان مشهود است و نتوانسته اید از آن فاصله بگیرید. آیا اساساً می توانیم این امر را به عنوان ایراد برشمریم؟
پناهی: قبل از اینكه به این موضوع بپردازم كه آیا پرداختن به آثار كودكانه ایراد است یا خیر باید توضیحی در مورد آثارم بدهم و قضاوت را به شما واگذارم.آثار من از همان اوان كودكی خیلی فراتر ازسنّم بود و این را در اولین نمایشگاه اختصاصی در تهران در سن 8 سالگی از طریق بازدیدكنندگان و اساتید صاحب فن متوجه شدم.
در واقع سه دوره نمایشگاه اختصاصی من مواجه بود با تحولات شدید و سرعتی.
در نمایشگاه اختصاصی چهارم من در تهران در سن 17 سالگی بیشتر آثار آبستره محض بودند. دیگر خطوط حضور كمتری داشتند و رنگ ها بوم را در اختیار گرفته بودند كه خیلی هم موفق بود ولی به هیچ عنوان مرا تسكین نمی داد و حس غریبی نسبت به آن داشتم در چنین مواقعی به یاد «خوان میرو» می افتادم و به خود می گفتم هنرمند نامداری همانند او چرا آثارش سرشار از خط های كودكانه است.
بله این احساس غریب مرا بر آن می داشت كه دوباره به همان سال های شتاب بر می گشتم و فقط از لحاظ فرم، رنگ و تكنیك پخته تر می كردم..
اتحاد جنوب: آیا شما مطالعه هم می كنید؟ مطالعه چه اندازه توانسته از لحاظ كیفی بر آثار شما تأثیر بگذارد؟
پناهی: من عاشق كتاب خواندن هستم. از بچگی قبل از اینكه به مدرسه بروم آرزوی من این بود كه بتوانم كتاب بخوانم.
همیشه سعی كرده ام كتاب هایی را بخوانم كه از سن ام بالاتر باشد و آن چیزهایی را بخوانم كه احساس می كنم احتیاج دارم.
مطالعه ذهن انسان را پویا می كند. وقتی یك نفر بتواند كتاب هایی را بخواند كه حرفی برای گفتن داشته باشد. دید او نسبت به خیلی از مسائل تغییر می كند و بهتر می تواند جامعه ی خود را بفهمد و این نگاه را در آثارش هم می تواند انتقال دهد.